Dlaczego krótki dramat ma wiele wersji językowych? Jak powstają dubbing i napisy

Jeden krótki dramat ma kilka wersji językowych głównie dlatego, że w trakcie postprodukcji dodaje się osobny plik z napisami lub ścieżkę z dubbingiem, a oryginalny obraz nie musi być kręcony ponownie. Napisy zamieniają dialogi na tekst wyświetlany na ekranie, a dubbing zastępuje oryginalną ścieżkę głosową nagraniem w innym języku. Obie formy można przygotowywać i ustawiać oddzielnie. Poniżej opisano proces tworzenia napisów i dubbingu, ich zalety i ograniczenia, a także dwa tytuły z HONG LUO jako przykłady.

Różnica między językiem oryginału a widzem

Każdy krótki dramat został nagrany w określonym języku, a dialogi, intonacja i tempo są dopasowane do tego języka. Widz, który nie rozumie języka oryginału, potrzebuje tekstu lub dźwięku, aby zrozumieć fabułę. Pionowe krótkie dramaty mają krótkie odcinki i szybkie tempo, dlatego jeśli tłumaczenie lub dubbing są niedopracowane, widz łatwo traci cierpliwość. Istota pracy nad wersją językową nie polega więc na ponownym kręceniu, lecz na trafnym dopasowaniu znaczenia, tonu i rytmu wypowiedzi do istniejącego obrazu.

Proces tworzenia napisów

Napisy zwykle powstają w następujących etapach:

1. Przygotowanie scenariusza dialogów: dialogi każdego odcinka zostają zapisane zdanie po zdaniu, wraz z informacją, w którym miejscu sceny pada dana kwestia.
2. Tłumaczenie: tłumacz przekłada tekst z uwzględnieniem fabuły i relacji między postaciami. Ważniejsze jest oddanie sensu i tonu wypowiedzi niż dosłowne przełożenie słów. Imiona i formy zwracania się muszą być spójne, aby nie wprowadzać widza w błąd.
3. Podział na wiersze i kontrola długości: zbyt długi wiersz napisów nie zdąży zostać przeczytany, dlatego zdanie dzieli się zwykle na jeden lub dwa wiersze i skraca.
4. Synchronizacja czasowa: czas pojawiania się i znikania każdego wiersza napisów zostaje dopasowany do początku i końca wypowiedzi.
5. Sprawdzenie i eksport: weryfikacja błędów, nazw własnych i nakładających się czasów, a następnie zapis do pliku napisów. Najczęstszym formatem jest SRT, a w odtwarzaniu w przeglądarce często używa się WebVTT.

Napisy mogą być dołączone do filmu jako osobny plik, dzięki czemu odtwarzacz pozwala je włączać i wyłączać oraz przełączać język. Inna metoda polega na wypalaniu napisów bezpośrednio w obrazie. Takie napisy nie da się wyłączyć ani zmienić na inny język. Jeśli w danym odcinku napisy są już wypalone w obrazie, odtwarzacz domyślnie nie nakłada na nie napisów w tym samym języku, aby na ekranie nie pojawiały się dwa razy te same wiersze tekstu. Jeżeli widz wyraźnie wybierze ten język, napisy są wyświetlane zgodnie z jego wyborem.

Proces tworzenia dubbingu

Dubbing wymaga więcej etapów niż napisy:

1. Adaptacja dialogów: przetłumaczone zdania przerabia się na wersje odpowiednie do wypowiadania na głos, a ich długość dopasowuje się do ruchu ust i gestów postaci.
2. Dobór aktorów dubbingowych i nagranie: głosy dobiera się do wieku i charakteru postaci, a nagranie powinno oddawać intonację zgodną z zamierzonym sposobem gry aktorskiej.
3. Synchronizacja: długość każdej wypowiedzi musi odpowiadać czasowi trwania ujęcia, ponieważ rozjechane ruchy ust i dźwięk łatwo wybijają widza z immersji.
4. Miks dźwięku: regulacja głośności głosów, muzyki w tle i efektów, tak aby dubbing nie zagłuszał ważnych efektów dźwiękowych sceny.
5. Eksport i kontrola: dubbing zapisuje się jako osobny plik audio. Przed publikacją trzeba sprawdzić, czy plik odtwarza się prawidłowo, czy zawiera dźwięk i czy jego długość jest zgodna z filmem.

Dubbing przechowywany jest oddzielnie od wideo, więc widz może przełączać się między ścieżką oryginalną a dubbingiem, a obraz nie musi być przygotowywany osobno dla każdej wersji. Ta sama myśl bywa jednak w różnych językach mniej lub bardziej rozwlekła, dlatego dubbing często wymaga zrównoważenia liczby słów, tempa mowy i rytmu obrazu.

Zalety i ograniczenia napisów oraz dubbingu

• Napisy zachowują oryginalny głos i grę aktorów, dzięki czemu widz słyszy bezpośrednio prawdziwą intonację i emocje. Wadą jest to, że trzeba czytać tekst równocześnie z oglądaniem obrazu, a zbyt liczne napisy mogą zasłaniać ważne elementy kadru.
• Dubbing pozwala widzowi skupić się na obrazie i mimice, bez czytania tekstu. Wadą jest zastąpienie oryginalnego głosu, a każdy język dubbingu trzeba nagrać i zsynchronizować osobno, co zwiększa czas i nakład pracy.

Żadne z tych rozwiązań nie jest absolutnie lepsze. Najlepszy wybór zależy od tematyki produkcji, przyzwyczajeń widzów i dostępnych środków produkcyjnych.

Przykłady na dwóch produkcjach

Postacie w obu poniższych produkcjach są dorosłe. Mogą one posłużyć jako przykład tego, z jakimi problemami tłumaczeniowymi mierzą się różne tematy. Języki napisów i dubbingu udostępnione w każdej produkcji należy sprawdzić na stronie serialu i w menu odtwarzacza.

Stłumiona pani domu

Stłumiona pani domu należy do gatunku romans miejski i składa się z 10 odcinków. Główna bohaterka, Lin Wan, wychodzi za mąż za prezesa spółki giełdowej, Chen Zhiyuana. W małżeństwie od lat jest zaniedbywana, a gdy jej matka ciężko choruje i potrzebuje pieniędzy, zgadza się na dwuznaczną terapię prowadzoną przez mężczyznę przedstawiającego się jako terapeuta seksualny, Gu Xinga. Z czasem pojawia się splątanie pożądania i sekretów. Napięcie fabuły wynika z prób i przemilczeń między bohaterami, dlatego w przekładzie trzeba oddać wahania postaci i to, czego nie wypowiadają wprost, bo inaczej widz może błędnie ocenić ich postawę. Serial jest polecany widzom, którzy lubią romanse miejskie i psychologiczne napięcia między postaciami.

Nauczyciel we wsi wdów

Nauczyciel we wsi wdów należy do tematyki wiejskiej i składa się z 9 odcinków. Dorosły Xiao Ming, który ma niewielkie oszczędności, wraca do odległej górskiej wsi niedaleko rodzinnego domu i podejmuje pracę nauczyciela zastępczego. Mężczyźni w wiosce w większości wyjechali za pracą, a gorliwa sołtyska i bratowe próbują go zatrzymać. Dialogi w serialach o tematyce wiejskiej zwykle zawierają potoczne sformułowania oraz subtelności w relacjach międzyludzkich, takie jak stopień zażyłości między rozmówcami. Przy przekładzie na inne języki trzeba znaleźć formy zwrotów i ton, które oddadzą ten sam dystans między postaciami. Serial jest polecany widzom, którzy lubią wiejskie tło i interakcje między bohaterami oraz interesują się tym, jak lokalny kontekst przenosi się na inne języki.

Jak wybrać wersję przy oglądaniu

• Jeśli zależy na usłyszeniu oryginalnego głosu i intonacji aktorów, lepiej wybrać napisy.
• Jeśli zależy na skupieniu się na obrazie i mimice, bez ciągłego czytania tekstu, warto wybrać dubbing, pod warunkiem że dany odcinek udostępnia wybrany język dubbingu.

Języki napisów i dubbingu udostępniane w poszczególnych odcinkach mogą się różnić, dlatego najważniejsze informacje znajdują się w menu odtwarzacza. Jeżeli pojawią się pytania dotyczące obsługi napisów lub dubbingu, warto zajrzeć do FAQ. Aby wybrać tytuł, można przejść do Wszystkie krótkie seriale i rozpocząć od udostępnionego bezpłatnego odcinka próbnego.